Allereerst leg ik uit wat ik met mijn project K.A.B. (knit a bit or knit a beret) bedoel.
Op 14 oktober 2006 heeft er een artikel gestaan in de Telegraaf van een meisje die een kwaadaardig gezwel had in haar nek.
Door de chemokuren ging zij haar haren verliezen.
Samen met haar moeder kwam zij op het leuke idee petjes te gaan maken met haarstrengen eraan.
Haar oma maakte ze dan.
Zij kreeg hier leuke reacties over en kreeg diverse aanvragen binnen om ook zo'n petje te laten maken.
Echter, haar oma had hier geen tijd voor. Isabelle heeft ook een eigen weblog over haar ziekte geschreven.
Dit artikel heeft mij geïnspireerd om petjes te gaan maken en zelf een project op te zetten. Leest u het artikel van Isabelle maar eens zelf.
Krantenartikel Isabelle
Als ik een partijtje mutsen en petten heb, dan verstuur ik ze naar instituten in Nederland en Spanje. Ook kunt u ze bij Willy afhalen, zij leent protheses uit. Ik heb bij haar een aantal mutsen en petten afgegeven. Klik hier voor het krantenartikel van Willy waarin zij schrijft over haar winkeltje en haar website "Knuffelborst".
Regels voor het meedoen aan het project:
Patronen:
Een aantal patronen kan men vinden op mijn site, bij hoofdstuk "patronen". Zodra er een vraag is naar een ander patroon dan zet ik hem erop.
Het is best wat werk om dat te doen, dus ik doe het beetje bij beetje.
Voor meer patronen, ga dan naar “Links” en vervolgens naar "Leuke patronensites", daar staat het adres van “Garnstudio”, waar men heel veel patronen gratis kan downloaden.
Materiaal:
Het liefst katoen, eventueel acryl. Het moet zacht zijn en niet al te warm. Er mogen ook kralen/lovertjes op zitten. Ook mag het van stof zijn (katoen).
Maten:
Alles, voor kinderen of volwassenen.
Verzendadres:
Het adres geef ik door op het moment dat iemand de petjes/mutsen naar mij wilt versturen. Dan kijk ik wat het meest handigst/goedkoop is. Voor 1 of 2 petjes kan het goedkoper zijn die naar Nederland te versturen/brengen/laten ophalen.
Ik heb familie en vrienden in Nederland wonen. Ikzelf woon in Spanje.
Waarom niet zelf sturen naar hulpinstanties:
De reden is dat de instanties/instituten dan te veel post van verschillende mensen krijgen. Ook wil ik het eerst zien of het heel en schoon is, voor de verzending was ik het en verzamel ik het in pakketjes naar diverse adressen.
Ik maak er ook foto’s van en zet het op mijn website.
De verzonden partijen:
De eerste partij mutsen/petjes heb ik op 21 november 2007 afgegeven in het Ruwaart van Putten ziekenhuis in Spijkenissse. Ik had een vriendin van mij een partijtje meegeven, o.a. voor een zieke vriendin van haar zus die er een wou uitzoeken. Later bleek dat zij er zelf 4 gehouden had, zo leuk vond zij ze. De rest van de mutsen heeft zij op de zaal in het ziekenhuis verdeeld.
Het tweede partijtje heb ik verstuurd op 9 februari 2007 naar Willy Muller, zij leent o.a. protheses uit aan vrouwen met borstkanker. Zij heeft een aantal
mutsen van mij in haar kast gelegd om te showen. Als het goed aanslaat stuur ik er binnenkort meer naar toe. Je kunt haar site bekijken.
Klik hier.
De grote derde partij heb ik op 11 maart 2007 aan Maria Gracia gegeven. Zij werkt als vrijwilligerster bij het Instituut Oncolliga, waar lotgenoten van kankerpatiënten binnen
kunnen lopen en allerlei hulp kunnen verkrijgen, zoals thuishulp, fystiotherapie, massage, het bijwonen van gespreksgroepen en cursussen maar
ook worden er pruiken of mutsen uitgedeeld. Maria Gracia was zeer enthousiast over de mooie mutsen en petten. Dit had zij nog niet
eerder meegemaakt. Dit instituut wordt maar voor een klein deeltje gesubsidieerd door de staat. En verder bestaat het hoofdzakelijk uit giften door
bedrijven, dus dat ik nu met een hele tas mutsen aankwam als particulier, vond zij heel bijzonder.
Zij gaat ze dan ook uitdelen in het hospitaal,
en mocht er om de een of andere reden voor een aantal mutsen/petten geen belangstelling zijn door de patiënten zelf, dan wordt zij op een braderie
die de organisatie regelmatig organiseert verkocht en de opbrengst komt dan ten goede van de patiënten, dan worden er b.v. pruiken van gekocht.
Maar als Maria Gracia al heel enthousiast is, dan denk ik dat de patiënten er ook erg blij mee zijn. Maria is zelf ook lotgenote en is gelukkig
helemaal genezen verklaard. Zij moet wel elk half jaar terugkomen voor controle. Ik heb afgesproken dat ik half april met haar meega naar het
instituut om kennis te maken. Jullie horen tegen die tijd er meer over. De website van Oncolliga is in het Catalaans, maar ik zal het toch even vermelden.
Klik hier
Op 23 april 2008 ben ik samen met Maria naar het instituut "Oncolliga" in Gerona gereden om mij voor te stellen en een gesprek te voeren met de
president.
Maria heeft mij eerst rondgeleid en mij voorgesteld aan een aantal collega's die daar werken. Daarna heb ik een gesprek gehad met de president van het instituut.
Het was een aangenaam gesprek en zij heeft mij verteld dat ze heel enthousiast is over mijn werk, maar dat Spaanse vrouwen erg trots zijn en uiterlijk heel belangrijk vinden
en eigenlijk geen gebreide of gehaakte mutsen dragen. Hebben Spaanse vrouwen vroeger altijd een volle bos met krullen gehad, dan willen zij beslist niet opeens kaal rondlopen, maar ook geen hoofdbedekking waarbij
je kunt raden dat er niet veel haar (meer) onder zit. Ze willen zo veel mogelijk de oude situtatie houden.
Eigenlijk dragen Spaanse vrouwen alleen pruiken. In Nederland lopen vrouwen en zeker jonge vrouwen met een pet of baret op
straat. Spaanse vrouwen doen dat niet. Echter thuis doen ze graag een bandana (sjaal) om, omdat een pruik toch enigszins prikt, maar toch wat hoofdbedekking willen hebben,
omdat kinderen niet beter weten dat mama of oma haar heeft.
Met haar verhaal gaf ze aan dat ik hele leuke werkstukken heb, en ze vond mij heel erg leuk eruit zien met mijn zelfgemaakte baret met bijpassende oorbellen en vest,
maar in Spanje is er niet veel vraag naar en zijn de mutsen en baretten meer voor kinderen geschikt.
Zij heeft mijn goedkeuring gevraagd de mutsen af te geven aan een kliniek voor kinderen in Barcelona. Daar heb ik helemaal geen bezwaar tegen. Eerst gaat er een klein partijtje daarheen om te kijken of kinderen daarin geïnteresseerd zijn.
Mocht dat niet het geval zijn, dan worden de mutsen verkocht op een braderie en de opbrengst gaat dan naar zieke vrouwen en worden er pruiken voor gekocht.
Uiteindelijk worden dan toch die vrouwen geholpen. Ik vond dat een heel goed idee en de eerstvolgende keer ga ik dan ook mee naar zo'n braderie die ongeveer eens in de maand gehouden wordt.
Ik heb de president 2 turbans laten zien die een vriendin van mij had gemaakt en die ik ook wil gaan maken. Deze zijn inderdaad geschikt vertelde ze mij, echter dan alleen in huis.
Toen zij de turbans zag heeft ze een paar bandana's laten zien die vrouwen ook weleens in huis dragen en enkele dragen ze op het strand en vaak zijn het geen zieke mensen. Die zagen er ook heel leuk uit, maar zijn erg prijzig.
Ik wil eens kijken of ik die ook kan maken in de toekomst.
Hier onder zien jullie wat leuke foto's die ik heb genomen.
3 juni heb ik contact opgenomen met het instituut en de mutsen zijn afgeleverd bij de stichtingen AFANOC en Enriqueta Villavecchia in Barcelona. De kinderen zijn razend enthousiast en willen dat ik in de toekomst ermee doorga. Villavecchia heeft al contact met mij opgenomen.
Helaas heeft het instituut Villavecchia in oktober aangegeven dat zij de mutsen niet meer nodig hebben. In spanje kopen zij
eerder pruiken dan dat zij een muts opzetten.
Op 15 januari 2009 heb ik de overige mutsen afgegeven aan Maria van Oncolliga. Zij geeft ze aan een collega die ze dan verkoopt op
een braderie. De opbrengst gaat dan naar Oncolliga. Zij kopen er dan pruiken voor.
Omdat ik momenteel weinig tijd heb, geen internet heb en er in Spanje weinig animo voor de mutsen is, heb ik zelf besloten met dit project te stoppen.
Ik heb aan mijn hulpvrouwen geschreven dat als zij nog willen breien voor het goede doel de mutsen kunnen afgeven aan het Rode Kruis. Zij hebben 2 keer per jaar een braderie waar zij gebreide en gehaakte stukken verkopen. Opbrengst gaat naar het Rode Kruis.
Dit is mijn kast waar vele mutsen opgeslagen lagen voor verzending.
En daarom heet het project K.A.B. of te wel "knit a bit of knit a beret".
